System znaków kompatybilny ze współczenością, w którym runiczna forma nie zanika, lecz trwa dalej w nowym - wyewoluowanym - kształcie. Każda runa niesie własny glif, nazwę, aett, znaczenie i interpretację, tworząc alfabet o żywym charakterze.
Ten alfabet układa się w sześć aettów, czyli kręgów znaczeń, przez które przepływa jego wewnętrzny porządek. Każdy z nich odsłania inny wymiar znaku: siłę, drogę, głębię, słowo, korzenie i przemianę.
Pierwszy aett niesie energię pierwotną, sprawczą i ukierunkowaną.
To krąg mocy, która budzi wolę, kierunek i zdolność działania.
Drugi aett prowadzi przez ruch, rytm, wybór kierunku i cierpliwość procesu.
To krąg przejścia, w którym każdy krok zmienia tego, kto go stawia.
Trzeci aett mówi o tym, co porusza się pod powierzchnią i nie zawsze daje się nazwać.
To krąg ciszy, intuicji i sił, które działają zanim zostaną rozpoznane przez rozum.
Czwarty aett skupia znaki związane z językiem, formą, twórczością i wymianą znaczeń.
To krąg, w którym myśl otrzymuje formę, a znaczenie zaczyna oddziaływać na rzeczywistość.
Piąty aett strzeże domu, wspólnoty, ochrony i tego, z czego wyrastamy.
To krąg przynależności, pamięci rodu i wszystkiego, co daje oparcie w świecie.
Szósty aett domyka cykle i otwiera nowe, często przez wymianę, kryzys albo przebudzenie.
To krąg przełomu, w którym koniec nie zamyka drogi, lecz przygotowuje ją na nowy początek.
Ten system nie powstał w czasach współczesnych, a został opracowany przez słowian na przestrzeni wieków. Współcześnie słowianie jedynie wzbogacili go o naleciałości globalistyczne, wypełniając go do systemu funkcjonalnie pełnego inspirowanego łacińskim. Każdej literze od A do Z odpowiada osobny glif runiczny, jak gdyby dawny porządek symboli nie zanikł, lecz z biegiem czasu dojrzał do formy czytelnej także dla współczesnego systemu międzyludzkiego.
Każdy glif to symbol trwania znaku, pamięci i znaczenia zarówno z przeszłości jak i wysyłane w przyszłość, ale już nie na skałach, a w formie cyfrowej. Wszystkie runy mają odpowiednik kodowania UNICODE, co im trwać w przestrzeni cyfrowej i być używanymi w komunikacji, sztuce czy współczesnym mistycyzmie.
Nie odtwarza martwej formy, ale niesie dalej jej duchowy rdzeń: rytm natury, znaczenie słowa, pamięć rodu, przemianę i ukrytą więź między znakiem a tym, co niewidzialne. W tej formie runa nie jest reliktem przeszłości, lecz żywym pismem o mistycznym charakterze.